ตอนที่ 7 คิบูซึจิ มุซาน
เนซึโกะ!
อย่าตามไปนะ!
กลับมานี่ก่อน!
มาหาพี่ก่อนนะ
เนซึโกะ!
คุณอุโรโคดากิบอกว่า...
ตอนนี้เนซึโกะกลายเป็นปีศาจแล้ว
ตอนนี้เนซึโกะไม่ใช่คนอ่อนแออีกแล้ว
ให้น้องจัดการได้แน่นะ?
เพราะพี่ต้องปกป้อง 2 คนนี้ด้วย
เนซึโกะ!
เนซูโกะ!
พี่จะลงไปใต้ดิน!
ฝากดูแล 2 คนนั้นด้วยได้นะ!
ทำได้ใช่มั้ย?
นี่เหรอใต้ดิน?
แล้วนี่ก็คือ...
เศษเสื้อผ้าของเด็กสาวที่ถูกลักพาตัวมา
มีแต่คนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!
ไม่ยกโทษให้แน่!
กำลังโกรธงั้นเหรอ?
ถ้าอยู่ในนี้...พวกเราก็ไร้เทียมทาน
เพราะรอบตัวตอนนี้มันคงหนักไปหมด
แกไม่มีทางเคลื่อนไหวอย่างสะดวกได้แน่!
แล้วแกก็จะเสร็จพวกเราที่นี่แหละ!
อย่าดูถูกฉันนะ!
รู้มั้ยว่าฉันคนนี้ฝึกมาหนักแค่ไหน?
ที่ภูเขาซากิริหนักกว่านี้ตั้งหลายขุม
ตั้งสติไว้
แม้แต่ใต้นี้ก็ยังมีกระแสน้ำไหลอยู่!
พวกมันเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระสินะ?
แค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอก!
ฉันจะใช้ดาบเล่มนี้ฟันให้ขาดเอง!
กระบวนท่าของดาบที่เอาแน่เอานอนไม่ได้
การสร้างกระแสน้ำวนทรงพลัง
ด้วยแรงบิดตัวส่วนบนและล่าง!
จับกลิ่นได้แล้ว!
เห็นช่องโหว่แล้ว!
รวมสมาธิ!
ปราณวารี!
กระบวนท่าที่ 6!
วังวนวารี!
หายใจไม่ออก!
ต้องรีบออกไปจากนี่!
เนซึโกะ!
ยัยนี่...แข็งแกร่ง!
แต่ดูท่าจะยังไม่รู้เรื่อง...ศิลปะการต่อสู้สินะ?
แต่มันก็แข็งแกร่ง!
ยัยนี่ต้องได้เลือดเยอะแน่ๆ!
เร็วจนตามไม่ทันแล้ว!
แต่ว่า
ตอนนี้ฉันขึ้นสุดๆเลยเว้ย!
เตะเอาๆไม่เกรงใจหัวฉันเลยนะ
อย่าต้องให้เอาจริงนะเว้ย
ปีศาจมีเล็บที่คมกริบ!
เอาล่ะ!
ขอฉีกหน้าสวยๆนั่นเถอะนะ!
อย่ามาแตะน้องสาวฉันนะ!
มันออกมาได้?
เจ้าพวกนั้น เสร็จมันงั้นเหรอ!
นายมีกลิ่นเหมือนน้ำมันเน่าๆ
เป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจ!
ฆ่าไปกี่คนแล้ว?
ฟังให้ดีนะ!
ถ้าพวกผู้หญิงมีชีวิตนานกว่านี้ มันจะเป็นอีตัวน่ารังเกียจ!
เพราะงั้นถึงต้องฆ่าให้หมด!
แกควรขอบคุณพวกปีศาจอย่างเรา....
พอที
บอกเรื่องของ "คิบูซึจิ มุซาน" มาซะ
บอกมา!
บอกมาสิ!
บอก...ไม่ได้
ฉันบอกไม่ได้!
ห้ามบอกเด็ดขาด
ห้ามเล่าเรื่องของข้าให้ใครรู้
ถ้าขืนบอก...เจ้าคงรู้ดีนะ?
ข้าเฝ้าดูพวกเจ้าอยู่เสมอ
ไม่บอกหรอก!
ฉันบอกไม่ได้!
ฉันบอกไม่ได้! ฉันบอกไม่ได้! ฉันบอกไม่ได้!
ปีศาจตนนี้กำลังสั่น
มีกลิ่นของความกลัว!
ฉันไม่บอกแกหรอก!
อีกแล้ว...ที่เราใจอ่อนกับมัน
เนซึโกะ!
หลับไปแล้ว
เลือดก็หยุดไหลแล้วด้วย
น้องหลับเพื่อฟื้นฟูตัวเองสินะ?
พี่ขอโทษนะ
รออีกหน่อยนะ?
พี่สัญญาว่าจะทำให้น้อง กลับไปเป็นมนุยษ์อีกครั้งให้ได้
คุณคาซึมิ?
ไม่เป็นไรนะครับ?
ฉันเสียคู่หมั้นไป
จะไม่เป็นไรได้ไงล่ะ
คุณคาซึมิ
ไม่ว่าใครก็ล้วนมีการสูบเสีย
คุณต้องเลือกเส้นทางของคุณใหม่
ไม่ว่าจะเจอสิ่งที่ร้ายแรงแค่ไหน
อย่างนายจะไปรู้อะไร?
นายยังเป็นเด็กอยู่นะ?
ผมก็มีเส้นทางของผม
นี่ครับ
ผมคิดว่านี่...น่าจะเป็นของคุณซาโตโกะ
นี่นาย...เข้าใจฉันเหรอ?
จริงเหรอ?
ฉัน...
ฉันขอโทษนะ!
ขอโทษที่พูดจาแย่ๆออกไป!
ยกโทษให้ฉันด้วยนะ!
ฉันขอโทษ!
หัวใจที่เจ็บปวด
และส่วนหนึ่งของคนสำคัญ
ไม่ได้ทำให้มันดีขึ้นเลย
ฝากเธอคนนั้นด้วยนะครับ!
เข้าใจแล้ว!
ไม่ใช่แค่ผม
ต้องสูญเสียผู้คนไปอีกเท่าไหร่ถึงจะพอ?
คิบูซึจิ มุซาน
ผมไม่ยกโทษให้แกไปจนชั่วชีวิตแน่!
ที่ต่อไป อาซาคุสะ โตเกียว
มีข่าวแว่วๆว่ามีปีศาจ!
ให้ไปทำภารกิจต่อเลยเหรอ?
ก็ใช่น่ะสิ!
เดี๋ยวสิ
ไม่ได้หรอกเฟ้ย!
- โธ่ ของพักสักหน่อยไม่ได้เหรอ? - หุปปากแล้วเดินทางต่อซะ!
เมื่องใหญ่โคตรๆ? ขนาดตอนกลางคืนยังสว่างซะ!
แถมบ้านก็สูงเกิ๊น!
นี่มันอะไรเนี่ย?
เมืองนี้...
เริ่มเวียนหัวแล้วสิ
ไปทางนี้กันเถอะเนซึโกะ!
ขอโทษคร้าบ!
ร้านอุด้ง
ประทานโทษนะครับ
ขออุด้งซักชามได้มั้ยครับ
ได้สิ!
ไม่คิดเลยว่าจะมาเมืองแบบนี้
รู้สึกเหนื่อยจริงๆ
ได้แล้วครับ อุด้ง!
ขอบคุณมากครับ
กลิ่นนี้มัน!
ทำไมถึงไม่รู้สึกตัวเลยะ?
เป็นกลิ่นเดียวกับที่เจอที่บ้านเลย!
คิบูซึจิ มุซาน!
นี่คือ...กลิ่นของมัน?
เจ้านี่!
คุณพ่อ?
ใครเหรอคะ?
- เจ้านี่... - ไม่มีอะไรหรอก
เจ้านี่...
ใช้ชีวิตเหมือนกับมนุษย์!
มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า?
เห็นพุ่งเข้ามาหาเลยนี่
มีอะไรกันเหรอคะ?
คุณแม่!
มนุษย์?
เด็กและผู้หญิง...
กลิ่นของมนุษย์!
ไม่รู้เลยเหรอ?
ไม่เข้าใจเหรอ?
เจ้านี่มันปีศาจนะ?
ปีศาจที่กินมนุษย์นะ?
คนรู้จักเหรอคะ?
ไม่นะ
แต่ทางท่าน่ากลัวนะ
ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อน
เขาคงจะทักผิดคนล่ะมั้ง?
จริงเหรอคะ?
คุณคะ? เป็นอะไรคะ?
คุณคะ?
อย่านะ!
ในที่สุดก็เจอ คิบูซึจิ มุซาน!
ถ้าจัดการเจ้านี่ได้ เนซึโกะก็จะกลับเป็นมนุษย์!
แล้วทุกคนที่อาซาคุสะก็จะปลอดภัย
จะได้ซื้อชุดสวยๆให้เนซึโกะด้วย!
ช่วงแฉความลับ!
คุณยูทากะเจ้าของร้านอุด้ง เกิดที่อาซาคุสะล่ะ
เขาทำอุด้งเพราะเขารักอาซาคุสะมาก
สูทเหรอ?
รู้สึกดูโตขึ้นเลยนะ!
ต้องรีบทำภารกิจต่อแล้วสิ!
ตอนต่อไป ตอนที่ 8 มนตราแห่งเลือด